Природе женщины подобны,
Зверям и птицам — злись не злись,
Но я, услышав шаг твой дробный,
Душой угадываю рысь.
Порой ты, нежная и злая,
Всегда перечащая мне,
Напоминаешь горностая
На ветке снежной при луне.
И редко-редко взором кротким,
Не на меня глядя, а вкруг,
Ты тайно схожа с зимородком,
Стремящимся лететь на юг.
Բնությամբ կինը նման է
Կենդանիներին ու թռչուններին — բարկանաս թե չբարկանաս,
Բայց ես, լսելով քո մանր քայլերը,
Հոգովս կռահում եմ վագրային վազքդ։
Երբեմն դու՝ քնքուշ և միաժամանակ խիստ,
Միշտ ինձ հակաճառող,
Հիշեցնում ես գորշ գորնոստայ,
Ձյունածածկ ճյուղի վրա՝ լուսնի տակ։
Եվ հազվադեպ-հազվադեպ՝ հեզ հայացքով,
Ոչ թե ինձ, այլ շուրջը նայելով,
Դու գաղտնի նմանվում ես ձմեռանոց թռչնին,
Որ ձգտում է թռչել դեպի հարավ։
Մանվել Դավթյան 